Ang mahalaga: Ang pagsasabi sa sarili na "wala akong kaibigan" ay hindi depekto sa pagkatao mo, naging laganap na ito (ang bahagdan ng mga adultong walang malapit na kaibigan ay tumaas nang husto sa loob ng isang henerasyon). Ang mga dahilan ay mekanikal, hindi personal: nawala na ang paulit-ulit na lapit noong bata ka, ang iyong mga pagkakaibigan ay natutulog lang sa halip na wala talaga, at walang nagturo sa iyo na ang pagkakaibigan bilang adulto ay kailangang aktibong pangalagaan. Ang susing hakbang: maliliit at regular na hakbang (buhayin muli ang isang ugnayan, humanap ng lugar kung saan nakikita mo ang parehong mga tao, mangahas na mag-imbita), hindi malalaking salu-salo ng mga estranghero.
Maaaring mayroon kang mga katrabaho, pamilya, isang teleponong puno ng numero. Pero may sandaling napagtatanto mong walang sinumang matatawagan mo para makausap lang. Kung sinasabi mo sa sarili na "wala akong kaibigan", ang unang dapat maunawaan ay hindi ka sira at hindi ka nag-iisa sa pakiramdam na ito.
Hindi ka eksepsiyon
Ang pakiramdam na walang kaibigan ay naging laganap na. Ang bahagdan ng mga adultong walang malapit na kaibigan ay tumaas nang husto sa loob ng isang henerasyon, at malalaking institusyon ng kalusugan ngayon ay nagsasalita na tungkol sa isang pandaigdigang penomenon (tingnan ang kalungkutan sa mga numero). Kung itinatago ito ng lahat, iyan mismo ang dahilan kung bakit iniisip mong ikaw lang ang dumaranas nito. Hindi.
Bakit may (o wala nang) kaibigan ka: ang totoong mga dahilan
Pinipili ng utak mo ang pinakamalupit na paliwanag: "may mali sa akin." Halos palaging mali ito. Ang totoong mga dahilan ay mekanikal, hindi personal:
- Gumuho ang lugar. Noong bata ka, nakikita mo ang parehong mga tao araw-araw nang walang kahirap-hirap. Inalis ng buhay-adulto (mga paglipat, iskedyul, mga screen) ang paulit-ulit na lapit na kusang bumuo ng mga pagkakaibigan.
- Hindi kakulangan ng tao, kundi pagkabara. Malamang kilala mo ang dose-dosenang "pamilyar na mukha" (mga taong binabati mo nang hindi lumalalim) at mga natutulog na pagkakaibigan. Ang problema ay wala nang dumadaloy patungo sa gitna.
- Walang nagturo sa iyo. Naniniwala tayong ang pagkakaibigan ay "kusang nangyayari". Bilang adulto, ito ay aktibong pinangangalagaan, tulad ng pagpapanatiling malusog. Wala itong nakasulat kahit saan, kaya hindi natin ginagawa.
Ano ang hindi umuubra (at pinapanghina ka nang walang kabuluhan)
Ang pagpilit sa sarili sa malalaking salu-salo ng mga estranghero ay bihirang magbunga ng kaibigan: sandaang mukhang nakita nang minsan, at kinabukasan, wala. Ang paghihintay "na mangyari ito" ay hindi rin umuubra, dahil nawala na ang mga kondisyong nagdala ng mga pagkakaibigan. Hindi ito dahil mali ang ginagawa mo: binigyan ka lang ng maling tagubilin.
Ano ang gagawin, nang hindi pinipilit ang sarili
Ang ideya ay hindi ang maging palakaibigan kaagad, kundi ang gumawa ng maliliit at regular na hakbang, sa apat na simpleng palanca.
- Buhayin muli ang isang natutulog na pagkakaibigan. Ang pakikipag-ugnayang muli ay gumagastos ng mas kaunting enerhiya kaysa sa inaakala mo, at halos palaging natutuwa ang mga tao na ginawa mo iyon.
- Humanap ng paulit-ulit na lugar. Isang klase, isang club, pagboboluntaryo kung saan nakikita mo ang parehong mga tao bawat linggo: ang pag-uulit ang gumagawa ng kalahati ng trabaho (tingnan ang saan makakakilala ng tao).
- Masanay muli sa maliliit na palitan ng salita. Maliliit at walang panganib na pangungusap, para sanayin muli ang utak mo sa katotohanang hindi mapanganib ang makipag-usap (tingnan ang paano magkaroon ng kaibigan kung mahiyain ka).
- Mangahas na mag-imbita. Ang unang magmungkahi ang nananalo ng pagkakaibigan. Hindi ang pinakanakakatawa: kundi ang nangangahas.
Ang natitira ay ang malaman kung paano isasama ang mga palancang ito, sa tamang bilis at nang hindi nagkakalat ng sarili. Iyan ang buong layunin ng kumpletong metodo para magkaroon ng kaibigan bilang adulto.
At kung mabigat ang dinadala ng kalungkutan
Ang pagkatutong bumuo ng ugnayan ay malaking tulong. Pero kung, sa ilalim ng kalungkutan, dumaranas ka ng malalim na pighati o depresyon, mangyaring makipag-usap din sa isang propesyonal sa kalusugan. Ang mga kasanayang panlipunan ay sumusuporta sa iyo, hindi nito pinapalitan ang pangangalaga, at ang pagkaalam nito ay isang lakas.