Ang mahalaga: Para maging mas karismatiko, ipadama ang init (mabuti ang hangad mo) at kakayahan (kaya mo): ito ang dalawang sukatan kung saan ka unang hinuhusgahan ng mga tao. Ang magandang balita ay hindi likas ang karisma, kayang matutunan: ipinakita ng mga mananaliksik na kayang ituro ang mga konkretong galaw at ang mga sinanay na tao ay nakikitang malinaw na mas karismatiko. Magsimula sa tunay na pakikinig, presensyang di-berbal at kaunting sariling pagkatao, simula sa kung sino ka na.
Pinag-uusapan natin ang karisma na parang isang kislap na mayroon ka o wala. Mali iyon. Ang karisma ay isang hanay ng mga senyas na napapansin ng iba, at ang mga senyas na iyon ay kayang sanayin, tulad ng pagpapanatili mo ng pangangatawan. Hindi mo kailangang baguhin ang iyong personalidad, kailangan mo lang maunawaan kung ano ang dapat kilusan.
Bakit tayo nagkakamali sa karisma
Ang pangkaraniwang imahe ng karismatikong tao ay ang extrovert na maingay magsalita at sinasakop ang lahat ng atensyon. Karikatura iyon. Maraming taong tunay na kaakit-akit ang kalmado, nakaapak sa lupa, kung minsan mahinhin. Ang nagpapatatak sa kanila sa iba ay hindi ang lakas ng boses, kundi ang kalidad ng kanilang presensya: ang paraan ng kanilang pakikinig, ang paraan ng pagpapadama sa iba na sila ay mahalaga. May tahimik na karisma, at kadalasan itong mas makapangyarihan kaysa sa maingay.
Ang dalawang bagay na binabasa ng iba sa iyo
Ipinapakita ng pananaliksik sa social cognition (Susan Fiske, Amy Cuddy at Peter Glick) na hinuhusgahan muna natin ang iba ayon sa dalawang pangkalahatang sukatan: init (mabuti ba ang hangad mo?) at kakayahan (kaya mo ba?). Ang pagiging karismatiko ay nangangahulugang ipadama ang dalawa nang sabay: sapat na init para makapagbigay-katiyakan, sapat na laman para maging kawili-wili. Karamihan ng tao ay nakakiling lang sa isang panig. Kaya mong matutong pagsamahin ang dalawa.
At higit sa lahat: kayang matutunan ang karisma
Ito ang pinaka-nakakapagpalayang punto. Inihiwalay ng mga mananaliksik na sina John Antonakis, Marika Fenley at Sue Liechti ang mga konkretong "taktikang karismatiko" (pagkukuwento, paghahatid ng kumbiksyon, pagpapakita ng atensyon) at ipinakitang kayang ituro: ang mga sinanay na tao ay nakikitang malinaw na mas karismatiko. Sa madaling salita, hindi ito tungkol sa kapanganakan, kundi sa mga galaw.
Ang mga salik na dapat kilusan
Nang hindi sinusubukang maging ibang tao, tatlong salik ang halos gumagawa ng lahat ng trabaho:
- Tunay na atensyon. Ang pagtatanong, lalo na ang mga sumusunod na tanong, ay malinaw na nagpapataas kung gaano ka kagusto ng mga tao (pag-aaral nina Karen Huang at mga kasama, Harvard). Kadalasan ang pinakakarismatikong tao sa silid ay ang pinakamahusay makinig.
- Presensyang di-berbal. Bago ang mga salita, nararamdaman ng mga tao ang iyong tingin, iyong boses, iyong kalmadong pag-uugali. Kayang ayusin ang mga senyas na ito, at malaki ang bigat nila sa impresyong iniiwan mo.
- Kaunting sariling pagkatao. Ang "Pratfall effect" (Elliot Aronson): ang isang maliit at inaaminang pagkakamali ay ginagawang mas kaibig-ibig ang isang mahusay na tao, hindi mas kaunti. Nananakot ang pagiging perpekto; inilalapit ng di-kasakdalan ang mga tao.
Kung saan magsisimula
Hindi nabubuo ang karisma sa isang gabi, kundi itinatatag ito nang paunti-unti, galaw sa galaw, simula sa kung ano ka na: ang iyong pagkamausisa, ang iyong init, ang iyong paraan ng pagtingin. Iyon mismo ang pangako ng gabay na "Kaibig-ibig at Karismatiko, Kayang Matutunan": gawing simpleng gawi ang mga salik na ito, nang walang maskara at walang panloloko sa panliligaw.