Árum saman var ég gæinn sem var „of upptekinn“. Ég afþakkaði boð hvert á fætur öðru, því ég vildi frekar nota þann tíma í að vinna, einn, og koma mínum eigin verkefnum áfram.
Þú tekur ekki eftir því til að byrja með. Svo lítur þú upp einn daginn: vinirnir eru hættir að bjóða þér með, böndin hafa fjarað út án nokkurra átaka, einfaldlega í þögn. Og þegar einmanaleikinn skellur loksins á og þú vilt blása lífi í þau vinabönd sem þú lagðir til hliðar, kemstu að því að það er orðið erfitt. Þá skildi ég eitt: að byggja upp vinahóp er ekki spuni, það er unnið að því.
Hvað ég gerði, í raun og veru
Í stað þess að berja á sjálfum mér gerði ég það sem ég kann: ég rannsakaði. Í nokkra mánuði safnaði ég saman vönduðum vísindarannsóknum um vináttu og félagsleg tengsl, verkum Jeffrey Hall, Robin Dunbar, Leon Festinger og Robert Zajonc, meðal annarra. Og ég nýtti þær í alvöru: ég byggði upp aftur vinabönd sem höfðu fjarað út, og ég eignaðist ný.
200 tíma aðferðin varð til úr þessu. Hún er það sem ég hefði óskað að einhver hefði rétt mér á sínum tíma: þessar rannsóknir umbreyttar í áþreifanlegar aðgerðir, þar sem hver eining fylgir sama þræði, og leggur tíma vísvitandi í að byggja upp og styrkja böndin þín.
Hvort sem einmanaleikinn var valinn eða ekki, þá er hann ekki óumflýjanlegur.
Sannfæring mín
Ég trúi því ekki að vinátta sé gjöf sem fáeinum heppnum hlotnast. Hún er færni, samsett úr klukkustundum og endurteknum athöfnum, og allt sem er færni er hægt að læra. Það er einmitt kjarninn í því sem ég deili hér: skýr og heiðarleg aðferð, með 30 daga ábyrgð.