Επί χρόνια ήμουν ο τύπος που ήταν «πάντα πολύ απασχολημένος». Απέρριπτα τις προσκλήσεις τη μία μετά την άλλη, γιατί προτιμούσα να περνάω εκείνο τον χρόνο δουλεύοντας, μόνος, προχωρώντας τα έργα μου.
Δεν φαίνεται αμέσως. Ώσπου μια μέρα σηκώνεις το κεφάλι: οι φίλοι έχουν σταματήσει να σε καλούν, οι δεσμοί έχουν σβήσει χωρίς καμία διαμάχη, μόνο από σιωπή. Και όταν η μοναξιά τελικά χτυπήσει, όταν θες να ξανανάψεις εκείνες τις φιλίες που είχες βάλει σε παύση, ανακαλύπτεις πως έγινε δύσκολο. Εκεί κατάλαβα ένα πράγμα: το χτίσιμο ενός κοινωνικού κύκλου δεν αυτοσχεδιάζεται, δουλεύεται.
Τι έκανα, συγκεκριμένα
Αντί να ενοχοποιώ τον εαυτό μου, έκανα αυτό που ξέρω να κάνω: έρευνα. Επί μήνες μάζεψα τις σοβαρές επιστημονικές μελέτες για τη φιλία και τον κοινωνικό δεσμό, τις εργασίες των Jeffrey Hall, Robin Dunbar, Leon Festinger ή Robert Zajonc, μεταξύ άλλων. Και τις χρησιμοποίησα στ' αλήθεια: ξαναέδεσα φιλίες που είχαν ξεθυμάνει και δημιούργησα καινούριες.
Από εκεί γεννήθηκε η Μέθοδος των 200 Ωρών. Είναι αυτό που θα ήθελα να μου είχαν δώσει εκείνη τη στιγμή: αυτή η έρευνα μετατραμμένη σε συγκεκριμένες δράσεις, όπου κάθε ενότητα ακολουθεί τον ίδιο μίτο, να αφιερώνεις εθελοντικά χρόνο στο να χτίζεις και να εδραιώνεις τους δεσμούς σου.
Είτε η μοναξιά ήταν επιλογή είτε όχι, δεν είναι μοίρα.
Η πεποίθησή μου
Δεν πιστεύω ότι η φιλία είναι χάρισμα για λίγους. Είναι δεξιότητα, φτιαγμένη από ώρες και επαναλαμβανόμενες κινήσεις, και ό,τι είναι δεξιότητα μαθαίνεται. Αυτό ακριβώς είναι το νόημα αυτού που μοιράζομαι εδώ: μια μέθοδος καθαρή, ειλικρινής, με εγγύηση 30 ημερών.